Η Ελισάβετ Παναγιώτου είναι ερμηνεύτρια, δημιουργός και ερευνήτρια που εργάζεται στους τομείς της του σύγχρονου χορού, του αυτοσχεδιασμού και της ψυχολογίας. Το δημιουργικό της έργο επικεντρώνεται σε μεθόδους κινητικού αυτοσχεδιασμού που έχουν τις ρίζες τους στις αισθητηριακές και συναισθηματικές εμπειρίες, ενώ η δημιουργική γραφή και το βίντεο παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο στις καλλιτεχνικές της διαδικασίες. Εκτός από το δικό της δημιουργικό έργο, η Ελισάβετ συνεργάζεται περαιτέρω με χορογράφους ως performer - χορεύτρια. Στο πλαίσιο της επίσημης χορευτικής της εκπαίδευσης, έχει παρακολουθήσει το εντατικό πρόγραμμα χορού Oficina Zero στην Πορτογαλία, υπό τη διεύθυνση της Mafalda Deville (2019-2020), και το OpenUp Performance Lab που συντονίζει η Λία Χαράκη το 2021. Επιπλέον, είναι κάτοχος πτυχίου Ψυχολογίας από το Πανεπιστήμιο Κύπρου (2011-2015) και μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών στην Κοινωνική και Πολιτισμική Ψυχολογία από το LSE (2016 - 2017). 

Στα πρόσφατα έργα της περιλαμβάνονται το site-specific έργο «when the hostess gets quite...» που παρουσιάστηκε στην Κρατική Πινακοθήκη Σύγχρονης Τέχνης - Majestic το 2024 και η σόλο περφόρμανς «childhood leftovers» που παρουσιάστηκε στο Open Up Festival (2023), στο OnBodies Festival (2024) και στο Meanwhile (2024). Στο παρελθόν, έχει παρουσιάσει τη δουλειά της σε φεστιβάλ όπως το Juxtapose Festival 2022, το Openhouse Festival 2022, το On_Bodies Festival 2021 και το Dance Throughout the Year 2020. Ως performer, η Ελισάβετ έχει συνεργαστεί με αξιόλογες χορογράφους όπως οι Αριάννα Οικονόμου, Άννυ Χούρη, Μάχη Δημητριάδου Lindahl, Μαρία Καμπέρη και Βίκυ Κάλλα μεταξύ άλλων. Παράλληλα με το καλλιτεχνικό της έργο, εκπονεί διδακτορικό στην Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, όπου μελετά τις ενσώματες εμπειρίες των χορευτών και πώς αυτές μπορούν να συνθέσουν την αυτογνωσία και τις διεργασίες της ταυτότητάς τους.

Ο Νίκος Δημηνάκης δραστηριοποιείται από το 2008 ως δάσκαλος μουσικής στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση.

Είναι διδάκτορας του Τμήματος Μουσικών Σπουδών (Α.Π.Θ.), στον τομέα της συστηματικής μουσικολογίας, με επιβλέποντα καθηγητή τον Κ. Τσούγκρα. Η διατριβή του σχετίζεται με την εργογραφία του Ch. Lauba για σαξόφωνο και συγκεκριμένα την ανάλυση των πρώτων concertstudies του συνθέτη, όπως επίσης και την αποτίμηση της δεξιοτεχνικής και παιδαγωγικής τους υπόστασης. Έχει δημοσιεύσει άρθρα σε πρακτικά ελληνικών και διεθνών μουσικολογικών συνεδρίων (ICMC/ESCOM, AAWM/FMA, Ελληνική Μουσικολογική Εταιρεία), ενώ από το 2014 έως το 2023 παρέδωσε μία σειρά μαθημάτων στο Τ.Μ.Σ. (Ντιντζερίντου, Αρμονία, Φωνητική και Ακουστική Καλλιέργεια, Beatbox και Αερόφωνα, Διευρυμένες Τεχνικές Σαξοφώνου).

Από το Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης έχει πάρει πτυχίο αντίστιξης (τάξη: Κ. Τσούγκρα) καθώς και το πρώτο επίσημα αναγνωρισμένο δίπλωμα σαξοφώνου (τάξη: Θ. Σωτηριάδη) με βάση την ισχύουσα νομοθεσία.

Από το 2014 ασχολείται ενεργά με φωνητικές τεχνικές όπως το overtone singing και το beatbox με σκοπό την ταυτόχρονη εφαρμογή τους κυρίως σε πνευστά όργανα (φλάουτο, σαξόφωνο, ντιντζερίντου, άρπα στόματος, κ.α.). Η Τζίνα Γεωργιάδου κατέγραψε μέρος των παραπάνω στο ντοκιμαντέρ της “Beatbox & Αερόφωνα - Νίκος Δημηνάκης”, που έκανε πρεμιέρα το 2017 στο 19ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και προβλήθηκε επίσης από την συχνότητα της ΕΡΤ3. Ακόμα, εμφανίζεται μεταξύ άλλων και στο ντοκιμαντέρ του Γιώργου Γαργάλα για το beatbox, “Χορεύοντας Με Το Στόμα”, το οποίο μεταδόθηκε το 2018 από το Κανάλι της Βουλής.

Ολοκληρώνοντας, συνεργάστηκε σε αρκετές παραστάσεις με το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης όπως επίσης με την Κρατική καθώς και την Δημοτική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης. Ταυτόχρονα υπήρξε μέλος ποικίλων και ετερόκλιτων σχημάτων της πόλης, καλύπτοντας εμπειρικά ένα ευρύ φάσμα μουσικών ιδιωμάτων. Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου τόσο δισκογραφικά (“Απροστάτευτος” / “Urbanum”) όσο και σε επίπεδο ζωντανών εμφανίσεων (περιοδείες 2022-2024).